منو

یکشنبه, 29 فروردين 1400 - Sun 04 18 2021

A+ A A-

بررسی سوء ظن و حسن ظن به خالق و مخلوق در آیات و روایات

حسن­ظن و سوءظن به خدا و مردم، به ویژه حسن­ظن به خدا در روایات و نیز دعاهای ائمه­ی هدی(علیهم­السلام) جلوه­ای خاص و  پررنگ دارد و برای ایجاد ارتباط با پروردگار و جلب رحمت خداوند نقشی انکارناپذیر ایفا می­کند. شناخت ریشه­ها و آگاهی نسبت به پیامدهای حسن­ظن و سوءظن به خدا و مردم، در زندگی فردی و اجتماعی و تأمین امنیت روانی و سلامت اجتماعی نقش ویژه­ای دارد. برای رسیدن به کمالات معنوی راهی جز تمسک به حسن­ظن به پروردگار و پاک کردن روح و جان از سوءظن به خدا و مردم وجود ندارد. مهمترین ریشه­ی حسن­ظن به مردم، پاکی درون و ایمان استوار به آموزه­های الهی است در حالی که سوءظن به مردم نشأت گرفته از پلیدی باطنی است. سوءظن به خدا به معنای انکار و تردید در صدق وعده و وعید پروردگار است؛ بنابراین، راه رهایی از آن تفکر در صفات الهی و یادآوری نعمت­ها و الطاف او است. در قرآن کریم از حسن­ظن به خداوند کریم، با این لفظ و به تصریح یاد نشده است اما با تأمل در آیات الهی می­توان دریافت که حجم گسترده­ای از آیات به این معنا اشاره دارند. هدف محقق بیان اهمیت حسن­ظن و اثرات مثبت آن در زندگی فرد و اجتماع و سعادتی است که نصیب فرد در دنیا و آخرت می­شود و همچنین آشنایی با اثرات مخرب سوءظن که بر روح و روان آدمی وارد می­شود. اگر انسان­ها فضیلت حسن­ظن را به طور دقیق بدانند بسیاری از نابسامانی­ها از اجتماع برچیده خواهد شد، در غیر این صورت، هرج و مرج در روابط اجتماعی همه جا را فرا خواهد گرفت و هیچ کس از گمان بد دیگری در امان نخواهد بود. برای این منظور باید از تجسس در زندگی خصوصی و اجتماعی مردم، غیبت، تهمت و افکار نامربوط ذهن جلوگیری کرد. این تحقیق از نوع توصیفی است و به روش کتابخانه­ای انجام شده است.

واژگان کلیدی تحقیق: سوء، حسن، ظن، سوء­ظن، حسن­ظن، خالق، مخلوق.

 

 

مجوز استفاده از قالب مذهبی یاسین براي اين دامنه داده نشده , برای دریافت مجوز قالب بر روی لینک ، ( درخواست مجوز ) کلیک کنید